Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Dit is dan ook de eerste van dit nieuwe jaar. Ik had even geen inspiratie voor onderwerpen om over te schrijven. Of het idee dat wat ik wilde delen interessant genoeg was. Maar dat zal Patricia zijn die zich ermee bemoeide. Dit wordt een blog zonder duidelijk onderwerp, maar gewoon met allemaal punten die mij dagelijks bezighouden. Dingen die mijn brein dagelijkse gymnastiek geven.
Laatst had ik met een van mijn beste vriendinnen een gesprek aan de telefoon waarbij we allebei het nodig hadden om even leeg te lopen over onze huidige situatie. Over hoe we vastzitten in ons leven. Vastzitten in onze woning. Vastzitten in onze gedachten. Noem het maar op. Het frustreert.
We wonen allebei in een kleine studio en vragen ons vaak af waar we onze spullen moeten laten, waar sommige mensen in een grotere woning gewoon een opbergkast voor hebben. Hoe ik vaak mijn was uitstel, niet omdat ik te lui ben om het te doen, maar omdat ik dan droogrekken in mijn woning moet neerzetten en zelf mijn kont niet meer kan keren. Om vervolgens dus geen schone trui meer te hebben, om maar een voorbeeld te geven.
Over hoe ik eigenlijk maar tien minuten warm kan douchen, omdat mijn boiler dan leeg is. Hoe ik mijn benen niet kan scheren omdat ik amper kan bukken in de douche. Hoe ik tegen de koude muur moet staan omdat ik anders de douchedeur niet dicht kan doen. Mijn keuken met een werkruimte ter grootte van een A3’tje. Mijn verwarming die bij het minste en geringste zegt: trek maar twee extra truien aan. Om maar niet te beginnen over het in contact komen met iemand die hier iets aan kan doen.
Dit zijn maar een paar beperkingen. Ik kan nog wel even doorgaan, maar dat bevordert mijn zin om dit te schrijven ook niet.
Het vinden van een andere woning is eigenlijk onmogelijk. Voor de sociale huur heb je een inschrijftijd van minimaal tien jaar nodig en bij de beperkte lotingwoningen doen gemiddeld 900 tot 1000 mensen mee. Reken maar uit wat de kans is. Ondanks dat dit eigenlijk nog weinig mensen zijn in verhouding met Breda of Eindhoven. Naar particuliere huur hoef ik niet eens te kijken. De kale huur is al meer dan mijn uitkering en vaak moet je dan ook nog het dubbele verdienen om überhaupt in aanmerking te komen.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb en zelfstandig kan wonen. Het is alleen niet in balans.
Een jaar lang heb ik met een jobcoach gewerkt aan… nou ja, waaraan precies? Mezelf? Maar niet aan het hebben van een baan. Ik heb nu een nieuwe jobcoach en zij gaf ook aan dat ik eigenlijk al lang aan het werk had moeten zijn. Er zit nu dus extra druk achter het vinden van een baan. Maar ja, wat dan precies? En hoe kom ik daar binnen?
Allemaal vragen die rondspoken in mijn hoofd. Het niet weten hoe, wat en waar geeft mij ontzettend veel stress over mijn toekomst. Hoe zit ik er over een jaar, twee jaar of vijf jaar bij? Hoe gaat het dan financieel? Want nu is dat soms echt om te huilen.
Soms vraag ik me af of mijn hulpverleners zich realiseren hoeveel energie het kost om dit allemaal vol te houden. Niet alleen praktisch, maar vooral mentaal. Zij gaan na een werkdag naar huis en ik blijf in deze situatie. Elke dag opnieuw nadenken over ruimte, geld, toekomst en mogelijkheden. Over wat kan en vooral wat niet.
Het voelt alsof ik vastzit in een kamer zonder deuren. Alsof iedereen een handleiding heeft gekregen voor het leven, behalve ik. En ja, Patricia helpt dan graag een handje door me te vertellen dat ik tekortschiet. Dat ik achterloop. Dat ik harder mijn best moet doen.
Maar ik dóé mijn best. Elke dag. Ook op dagen waarop opstaan al een prestatie is. Ook als het rommelig gaat. Ook als ik het zelf niet zo zie.
Misschien is deze blog daarom wel “zonder onderwerp”.
Omdat dit mijn leven is. Losse gedachten. Losse zorgen. Losse hoopjes twijfel. En ergens daartussen: ik.
De afgelopen jaren is er één lied dat ik maar blijf luisteren, omdat het precies aansluit bij wat ik voel en meemaak. Het nummer heet Carry It Well van Sam Fischer.
Just because I carry it well
Doesn’t mean it isn’t heavy, and I don’t need some help
I know I keep it locked down, butall I want nowIs somebody who can tell me how it's gonna turn out (how it's gonna turn out)'Cause I thought I'd be doing better by nowI thought I'd be doing better by nowBut don't I carry it well?
Dit stuk is toch wel een beetje wat er elke dag in mijn hoofd rondgaat.
Reactie plaatsen
Reacties